ความในใจของคนจุดเทียน เราเขียนสันติวิธีเลือกข้าง

ที่มา Thai E-News

โดย Wirapa Angkoon

Credit Kasian Tejapira

ตั้งแต่เริ่มมีคนตายในเหตุปะทะหน้ารามเมื่อปลายปีก่อน จนถึงนาทีนี้ ความตายมีแนวโน้มเพิ่มขึ้น ความรุนแรงขยายวงสู่ประชาชนกับประชาชน จนอดถามไม่ได้ว่าจะตัดวงจรก่อนความรุนแรงจะขยายมาถึงตรงนี้ได้อย่างไร เราจุดเทียนไปเพื่ออะไร มันยับยั้งไม่ให้มีคนตายเพิ่มได้หรือเปล่า เราตอบไม่ได้หรอก แต่ถามวันนี้เราตอบได้ว่ายังไงเราก็ไม่ยอมอยู่เฉย

 ในนามของคนจุดเทียนคนหนึ่ง เราออกมาเพราะเราเหลืออดกับการถูกพวกเขาปล้นทุกอย่างในนามสันติวิธี อหิงสา อารยะขัดขืน พวกเขาจะทำอะไรก็ได้ตราบเท่าที่อ้างมวลมหาประชาชน พวกเขาชี้หน้าด่ากราดทุบตีทำร้ายใครก็ได้ที่ไม่ใช่พวกตน พวกเขาปล้นศักดิ์ศรีความเป็นคนของผู้อื่นในนามคนดีมีการศึกษา พวกเขาปล้นสิทธิเสียงของคนจำนวนมากที่อดทนรอวันที่จะได้แสดงตนว่าไม่เห็น ด้วยกับเป้าหมายและวิธีการของพวกเขาที่รังแต่ยั่วยุให้เกิดความรุนแรงขึ้น ทุกเมื่อ พวกเขาเส้นใหญ่ทำได้ทุกอย่างแม้แต่ปล้นสีแดงไปจากคนเสื้อแดง วันนี้พวกเขายังปล้นสีเขียวสัญลักษณ์ของคนทำข่าวในสมรภูมิไปหน้าด้านๆ

 บอกได้เลยว่าฉันขยะแขยง รังเกียจ โกรธ แต่ฉันไม่มีวันถือปืนไปฆ่าเขา แรกเริ่มการจุดเทียนเป็นพื้นที่รองรับความอึดอัดของคนชั้นผู้น้อยได้มีที่ ระบาย คนที่มาร่วมกับเราก็คือคนอย่างเราๆ ท่านๆ ที่ก้มหน้าฝืนทนเป็นคนส่วนน้อยในสังกัด หน่วยงาน สถานศึกษาที่ตบเท้าเข้าร่วมม็อบเส้นใหญ่ เวียนวนมาพบเจอกัน บางคนเป็นข้าราชการในกระทรวงที่ผู้บริหารเปิดประตูเชื้อเชิญม็อบมาปิดตาย ตำรวจชั้นผู้น้อยที่ถูกกดดันจากทุกฝ่าย อาจารย์ แม่บ้าน ยาม สามล้อ แท็กซี่ และอีกมากเป็นคนหนุ่มสาว มีคนมากมายในสังคมนี้ที่ไร้ปากเสียงในที่ทำงานในโรงเรียนของตน การออกมาจุดเทียนมันคือการส่งสารชัดเจนว่า เราจะไม่ยอมถูกกดอีกต่อไป แต่เราก็ไม่มีวันเอาไปปืนไปยิงใคร

นับแต่จุดเทียนครั้งแรกจนถึงครั้งสุดท้ายเมื่อวานนี้ ทุกครั้งที่จัดมีคนหน้าใหม่เข้ามาเรื่อยๆ ส่วนคนหน้าเดิมก็ยังอยู่กับเรา เพียงแต่เขยิบมาเป็นอาสาสมัครช่วยงานอย่างแข็งขัน แต่ละครั้งที่จัด ไม่ใช่แค่จุดเทียน มีโจทย์ใหม่ๆ ให้ขบคิดทุกอาทิตย์ มี